Tak. Tak właśnie dziś zarecytowala Mała B. po tym, jak rano uczyliśmy się wierszyka (pozazdrościliśmy Hani Digi-Digi oraz Hani Raj, które to już deklamują z przejęciem).

Tatusiek zaczął więc od rana edukację. A nie było łatwo. Mała B. chyba nie lubi uczyć się tego samego, co potrafią koleżanki. Od początku krzyczała, że nie chce tego wierszyka i już. W końcu jakoś tam zaczęła nawet z zainteresowaniem powtarzać (przy obieraniu ziemniaczków na obiad akurat to się stało). Gdy na koniec postawiliśmy garnek na gaz, tatusiek zagadnął: Kto ty jesteś?
I usłyszał: Polak Małysz :)

Skąd, jak, dlaczego? Może przypomniało się jej, jak w zeszyłym roku krzyczeliśmy: Leeeeeeć Adam, leeeeeeeć! Małysz! Małysz! (bo tatusiek i mamuśka będą mu kibicować do końca świata i jeden dzień dłużej za tych kilka niezapomnianych zim przed TV). Może też oglądanie polskiej reprezentacji (piłka, siatka i ręka) z szalikiem i krzyczeniem: Polska gola! - odniosło taki wpływ, że jej się patriotyzm z kibicowaniem kojarzy?

A może to coś równie niepojętego jak: W imię ojca, i syna i ducha świętego Mikołaja?

PS Dziś tatusiek zarządził w domu ROS i ROT, ale o tym w następnej notce

PS2 Sposnorem wpisu jest wyjątkowo herbatka malinowa, bo coś jesienne osłabienie mam