Mała B. katarzyła od tygodnia. Syropki, czosnek i mleko z miodem nie dały rady. W końcu w nocy obudziła się z gorączką ponad 39.

Mamuśka skoczyła najpierw do przychodni publicznej. Starsza pani uznała, że to "infekcja" (ja! nie ma to jak diagnozna lekarska) i zapisała antybiotyk miejscowy bioparox. Tatusiek uznał, że ładowanie antybiotyku tak bez wymazu i bez sprawdzenia, jakie bakterie czy wirusy zaatakowały Małą B. jest w dzisiejszych czasach troche nie ten tego (krótko mówiąc pójściem na lekarską łatwiznę - sam bym mógł jej zapodać bioparox na "infekcję dróg oddechowych" kur...).

Następny lekarz w prywanie opłacanym LuxMedzie nie okazał się lepszy (pech chciał, że naszej pani - takiej w miarę mądrej - w tej przychodni nie ma do piątku). Też zaordynował antybiotyk. Po proteście mamuśki stwierdził, że "możemy jeszcze spróbować bez antybiotyku" i zapisał... maść do nosa z antybiotykiem. Ech... szkoda gadać. Tyle tylko, że sam z siebie zalecił wymaz przed antybiotykiem.

Efekt taki, że po wożeniu dziecka od lekarza do lekarza przez pół dnia, coś trzeba było z tą biedną Małą B. zrobić. Bo wożenie jej do trzeciego znachora chyba byłoby jeszcze gorsze (gorączka + podróż samochodem + wychodzenie na powietrze po raz trzeci itd.). Zdecydowaliśmy się dać jej ten bioparox (w końcu na szczęście jest miejscowy i mogą go brać nawet kobiety w ciąży).

Ale po tej chorobie i po tym lekarskim niechlujstwie decyzja jest jedna: znajdziemy jednak prywantego, dobrego pediatrę. I to z polecenia kogoś, kto ma dzieci, które nie wciągają antybiotyków przy każdym katarze.

Z zasmarkanym pozdrowieniem!